گزینه های آب شرب

آب تولیدی شرکت های محلی باید به لحاظ زیستی و شیمیایی سالم و عاری از هرگونه مواد ایجادکننده طعم و بو باشد. با این حال، در عمل همواره با چنین محصولی مواجه نیستیم. همه باکتری ها را نمی توان با ضدعفونی کردن شیمیایی از بین برد. اگر «آبِ شیر» شهری بنوشید، خطر دچار شدن به انواع بیماری ها -از اسهال گرفته تا مشکلات جدی گوارشی- را به جان خریده اید. مواد شیمیایی به کار رفته در تاسیسات تصفیه آب عمومی، علاوه بر جرم های موجود در آب، سلامت انسان ها را نیز با تهدید مواجه می سازند. از جمله آثار ناشی از این مواد می توان به تحریک های پوستی، مشکلات گوارشی و نیز انواع مختلفی از سرطان اشاره کرد. دیگر مسئله ای که کارخانه های تصفیه عمومی قادر به رسیدگی به آن نیستند، محصولات جانبی ضد عفونی کننده هاست.

از آنجا که آب شهری از طریق لوله کشی در منازل توزیع می شود، همواره با خطر بروز آلودگی ناشی از سرب لوله ها یا اجزای مختلف سیستم لوله کشی در آب مصرفی منازل مواجه هستیم.

پس بهترین گزینه آب شرب کدام است؟

آیا آب داخل بطری خریداری شده توسط شما واقعا از چشمه زیبایی که تصویر روی بطری نشان می دهد آمده است؟ احتمالا خیر. برخی تولیدکنندگان آب معدنی، با بهره گیری از روش های بازاریابی اغواگرانه، بر خلاف واقع وانمود می کنند که آب تولیدی آنها از منابع بکر طبیعی آمده است. بنا به گزارش های منابع زیست محیطی متعدد و برآوردهای صنعتی، حدود یک چهارم بطری های آب معدنی از آبِ شیر (شهری) پر می شوند؛ این آب، گاه فراوری می شود و گاه  خیر.

آب داخل بطری

آب معدنی بطری یک منبع خوب آب در شرایط اضطرار است، یعنی زمانی که منبع اصلی آب مصرفی شما دچار اختلال یا آلودگی می شود. همچنین می توان این بطری ها را منبع مطمئنی برای تامین آب شرب در اوقاتی که خارج از منزل به سر می برید، به شمار آورد. بار دیگر خاطرنشان می کنیم که بیشتر آب های معدنی بطری، آلاینده های به مراتب کمتری به نسبت آب شهری فراوری نشده دارند. با این حال، بزرگترین عیب این گزینه، هزینه آن است. یک خانواده متوسط چهار نفری که در طول هفته 135 لیتر آب مصرف می کنند، برای این نوع آب باید سالی 300 پوند هزینه کنند.

اثرات زیست محیطی این گزینه را نیز باید در نظر داشته باشیم. بطری های آب در نهایت ما را با مشکل دفع ضایعات مواجه می کنند. انتقال این بطری ها از محل کارخانه تا فروشگاه و سپس به منازل/ادارات نیز مستلزم بکارگیری منابع ارزشمندی نظیر سوخت است. بطری های پلاستیکی، خطرات بالقوه ای نیز برای سلامت مصرف کننده دارند؛ برخی پژوهشگران معتقدند ماده شیمیایی بیسفِنول آ (BPA) در بطری های پلاستیکی ممکن است برای سلامت ما مضر باشند. سازمان غذا و داروی آمریکا و اتحادیه پلاستیک آمریکا تاکید دارند که این ماده، بی خطر است، اما دانشمندانی نظیر فردریک ووم سال، استاد  صریح اللهجه زیست شناسی معتقدند این ماده موجب عوارضی چون سرطان، بلوغ زودرس، چاقی و حتی اختلال کاهش تمرکز می شود. در نهایت عامل دردسرزای جابجایی و انبار کردن بی خطر بطری ها را نیز فراموش نکنیم.

صافی های آب

در حال حاضر بیش از 2500 مدل مختلف آب معدنی توسط بیش از 500 شرکت به بازار عرضه می شود. با این حال، مفهوم ابتدایی تقریبا تمامی صافی ها بسیار ساده است. شیوه کار این صافی ها ممانعت فیزیکی از عبور آلاینده ها از صافی است. 4 نوع اصلی از این صافی ها وجود دارد.

  • صافی های رسوبی

    به دام انداختن آلاینده ها با بکارگیری منافذ بسیار ریز. این صافی ها اساسا دو نوع هستند: فیبری و سرامیکی. صافی های فیبری شامل سلولز، ابریشم مصنوعی یا دیگر مواد فیبری هستند که به شکل شبکه ای با منافذ ریز درآمده اند؛ صافی های سرامیکی از مواد سرامیکی ساخته شده اند که منافذ ریزتری نسبت به صافی های فیبری دارند. صافی های رسوبی اغلب به عنوان «پیش صافی» به کار می روند تا میزان آلاینده های معلقی را که ممکن است موجب انسداد صافی های کربنی یا RO شوند، کاهش دهند.

  • صافی های کربنی

    به دام انداختن آلاینده ها با جذب آنها به سطح ذرات کربنی. دو نوع آلاینده کربنی داریم: کربن فعال شده گرانولی (GAC) و کربن فعال شده بلوک جامد (SBAC). کاهش آلاینده ها در صافی های کربنی با حذف فیزیکی آلاینده از طریق سد کردن مسیر عبور ذرات بزرگ تر از منافذ، یا از طریق جذب انواع آلاینده های محلول و نگهداری آنها در سطح ذرات کربنی صورت می گیرد.

    از جمله معایب صافی های کربنی می توان به این واقعیت اشاره کرد که آب می تواند به مرور از فضای اطراف گرانول ها (دانه های ریز) در صافی های GAC نفوذ کند و بسترهای تحلیل رفته گرانول های کربنی ممکن است محل تجمع آب آلوده شود. علاوه بر این، صافی های کربنی به خودی خود قادر به در دام انداختن باکتری ها نیستند و بنابراین هرگز نباید به عنوان تنها روش پیشگیری از آلودگی بکار گرفته شوند. و بالاخره اینکه آب داغ را هرگز نباید از صافی کربنی عبور داد.

  • صافی های اسمزی معکوس

    با بکارگیری فشار آب، مولکول های آب را از غشایی با منافذ بی نهایت ریز عبور می دهند و آلاینده های بزرگ را جدا می کنند.

    این یک فرایند جداسازی است که با استفاده از فشار آب، مولکول های آب را از یک غشای تقریبا نفوذناپذیر عبور می دهد. آب پاکسازی شده از سمت «تمیز» غشا جمع آوری می شود و آب حامل آلاینده ها از طرف «آلوده» غشا راهی فاضلاب می شود. مزیت این فرایند این است که میزان نمک، بیشتر مواد غیرآلی موجود در آب و برخی ترکیب های آلی را به شکل قابل توجهی کاهش می دهد. با توجه به بکار گرفته شدن این صافی در کنار یک صافی کربنی با کیفیت، خلوص آب فراوری شده با این روش به خلوص آب تولید شده با تقطیر نزدیک می شود. سامانه های اسمزی معکوس (RO) عموما در مقایسه با دستگاه های تقطیر حجم آب بیشتری را در طول روز تصفیه می کنند و هزینه های بکارگیری و نگهداری پایین تری دارند. از سوی دیگر، از جمله معایب بکارگیری این صافی ها می توان به این امر اشاره کرد که سامانه های اسمزی معکوس تنها چند لیتر آب فراوری شده در روز تولید می کنند. علاوه بر این، این سامانه ها آب زیادی به هدر می دهند و به ازای هر 4.5 لیتر آب تصفیه شده تولیدی، 9 الی 18 لیتر آب به هدر می دهند. همچنین برخی آفت ها، حلال ها و مواد شیمیایی آلی با روش RO به طور کامل حذف نمی شوند. دیگر اینکه نگهداری سامانه های RO بسیار هزینه بر است. صافی های پیشین و پسین و غشاهای اسمزی معکوس باید مرتب تعویض شوند.

  • صافی های KDF

    با بکارگیری اکسیداسیون و کاهش الکتروشیمیایی، آلاینده ها را از آب حذف می کنند.

    این صافی ها از یک ماتریکس روی/آلیاژ مس استفاده می کنند که با استفاده از کاهش اکسیداسیون الکتروشیمیایی، آلاینده ها را از آب حذف می کند. این فرایند، قابلیت حذف کلوراین، سولفید هیدروژن، آهن، سرب، کادمیوم، آلومینیوم، جیوه، آرسنیک و سایر ترکیب های غیرآلی را دارد، خزه ها و قارچ ها را از بین می برد و رشد باکتری ها در صافی را کنترل می کند.

    مزیت صافی های KDF این است که تنها نوعی از صافی ها هستند که آلاینده ها را از آب داغ نیز حذف می کنند و بنابراین برای استفاده در دوش ها ایده آل هستند. این صافی ها علاوه بر این، کلوراین آزاد را هم که در برخی افراد ایجاد حساسیت می کند، به صورت کلورید روی در می آورند که تحمل آن برای این افراد بسیار راحت تر است. از جمله معایب این صافی ها می توان به این موضوع اشاره کرد که به خودی خود ترکیب های آلی یا کیست های انگلی را حذف نمی کنند. علاوه بر این، باید هر چند وقت یک بار با جریان آب داغ در جهت معکوس، صافی ها را تمیز کرد تا آلاینده های حل ناشدنی جمع شده در آنها که باعث هدر رفتن چندین لیتر آب داغ می شوند، از بین بروند.

جوشاندن

در هنگام ضرورت، این بهترین راه تصفیه آبی است که ممکن است به دلیل وجود پروتوزوان، انگل ها یا باکتری ها، آلوده شده باشد. آب باید به نقطه جوش برسد و به مدت 3 دقیقه بجوشد. ظرف محتوی آب در حال سرد شدن باید درپوش داشته باشد.

مزیت واضح این شیوه این است که پاتوژن هایی که ممکن است در آب موجود باشند، در صورت جوشاندن آب به میزان کافی، کشته می شوند. علاوه بر این، جوشاندن، برخی ترکیب های آلی موجود در آب را نیز جدا می کند. با این حال یادآوری می کنیم که در صورت آلوده شدن آب به فلزهای سمی، مواد شیمیایی (سرب، جیوه، آزبست، حلال ها و ...) یا نیترات ها نباید از روش جوشاندن استفاده کنیم. علاوه بر این، جوشاندن ممکن است به کنسانتره شدن آلاینده های مضر غیرقابل تبخیر منتهی شود، حال آنکه آب نسبتا خالص بخار می شود و از کف ما می رود.

نور فرابنفش

در این فرایند، آب از خلال یک دالان شفاف می گذرد و در آنجا در معرض نور فرابنفش قرار می گیرد. نور فرابنفش به شکل موثری باکتری ها و ویروس ها را از بین می برد. با این حال، کیفیت عملکرد سامانه های فرابنفش به دز انرژی جذب شده توسط این ارگانیسم بستگی دارد. اگر دز انرژی به اندازه کافی بالا نباشد، تنها می توان به ماده ژنتیک این ارگانیسم صدمه زد و از بین بردن آن عملا غیرممکن می شود.

مزیت بکارگیری پرتوهای فرابنفش در این است که هیچ گونه محصولات جانبی سمی یا غیر سمی ایجاد نمی کنند و علاوه بر این، بو یا طعمی در آب فراوری شده به جا نمی گذارند و در زمان بسیار کوتاهی اثر می کنند. از این گذشته، با وجود کشتن همه میکروارگانیسم های پاتوژنیک، این پرتوها اثری بر مواد معدنی موجود در آب ندارند. با این حال پرتوهای فرابنفش برای آب دارای سطوح بالایی از جامدات معلق مناسب نیستند و بر آلاینده های بی جانی نظیر سرب، آزبست، بسیاری از مواد شیمیایی آلی، کلوراین و ... کارساز نیستند. این شیوه به برق نیز نیازمند است. در نتیجه معمولا تنها به عنوان آخرین مرحله تصفیه در برخی سامانه های تصفیه، در قالب یک مجموعه در کنار یک صافی کربنی و یک سامانه اسمزی معکوس بکار گرفته می شود.

تقطیر

این شیوه، نقطه مقابل جوشاندن است. آب معمولا در دالانی جوشانده و تبخیر می شود و آلاینده های غیرفرّار را برجا می گذارد. بخار آب به بخش دیگری از واحد منتقل می شود و در آنجا سرد می شود و به شکل آب مایع متراکم می شود. قطره های تقطیر شده نیز آرام آرام به داخل ظرف نگهدارنده چکانده می شوند. نمک ها، رسوب ها، فلزها و سایر موادی که تبخیر نمی شوند در دستگاه تقطیر می مانند یا از بین می روند. به منظور حذف قطعی تر آلاینده ها، در کنار دستگاه تقطیر از یک تله بخار یا صافی کربنی هم استفاده می شود. مزیت واضح این سامانه در این است که یک واحد تقطیر خوب آب بسیار خالصی تولید می کند و پاتوژن های موجود در آب را نیز از بین می برد؛ این پاتوژن ها اغلب در مرحله تبخیر کشته یا جدا می شوند. بکارگیری یک واحد تقطیر کوچک خانگی، شیوه ای بسیار گران برای تصفیه آب است. این شیوه چندان هم مقرون به صرفه نیست، چرا که برای تصفیه آب به زمان زیادی نیاز دارد، و مدام برق مصرف می کند. جوشاننده آب، قسمت تراکم و محفظه نهایی آب دستگاه نیز باید به طور منظم تمیز شوند.

اوزوناسیون

تبدیل اکسیژن به اوزون با صرف انرژی رخ می دهد. این فرایند توسط یک میدان تخلیه الکتریکی در مولدهای اوزون CD (تخلیه کرونا (برق) در صاعقه) یا توسط پرتوهای فرابنفش مولدهای اوزون فرابنفش صورت می گیرد.

اوزون یکی از محصولات طبیعی هوای تازه است و در اثر واکنش میان پرتوهای فرابنفش با بالاترین قسمت جوّ زمین شکل می گیرد. اوزون گازی به شدت واکنش پذیر و ناپایدار است که عمر میانی کوتاهی دارد و بلافاصله دوباره به اکسیژن تبدیل می شود. این ماده، قوی ترین و سریع ترین اکسیدکننده مصنوع بشر است، و در صورت داشتن تماس کافی، همه باکتری ها، تخم های قارچ و مخمر، مواد آلی و ویروس ها اکسیده می کند. مزیت اصلی اوزون نقش آن به عنوان یک ضدعفونی کننده اولیه است که آلاینده های زیستی را به شکل موثری از بین می برد و آهن، سولفور و منگنز را اکسیده و رسوب می کند تا با صافی جدا شوند. علاوه بر این، اوزون بسیاری از مواد شیمیایی آلی از جمله آن دسته که تولید بو و طعم می کنند را تجزیه می کند و البته به نوبه خود بو یا طعمی ندارد. عیب اصلی فراوری با اوزون این است که این شیوه ممکن است محصولات جانبی ناخواسته ای نظیر فرمالدئید و برومات  بر جا بگذارد که در صورت مهار نشدن ممکن است برای سلامتی مضر باشند. علاوه بر این، اوزون در از بین بردن مواد معدنی و نمک های محلول توفیق چندانی بدست ندارد و اثربخشی این روش بستگی زیادی به ترکیب مطلوب اوزون و آب دارد، چرا که اوزون به راحتی حل نمی شود. بار دیگر خاطرنشان می کنیم که این شیوه نیز باید یکی از اجزای سامانه فراوری آب باشد و هرگز نباید روی آن به تنهایی حساب کرد.

پس پاسخ چیست؟

فناوری جدیدی وجود دارد که راه حلی بی نظیر برای بحران جهانی آب پیشنهاد می کند. این فناوری به مرحله کاربری رسیده و امروز در دستگاه های اددرحیل که به ژنراتورهای آبی جوّی نیز معروفند به کار می رود. این فناوری آب موجود در هوا را به آب شرب تبدیل می کند. به عبارت دیگر از هیچ، آب تولید می کند.

خانه I حقوقی I اعتبارات I گارانتی I مطبوعات I شرایط استفاده I حریم خصوصی I کوکی ها I نقشه سایت I تماس
Copyright © 2013-2014 Adder Hill. All rights reserved.